به‌نقل از بزرگی می‌گفت: «جوانان این دوره با یک دست، علف را می‌دهند به گوسفند، با دست دیگرشان دنبه‌اش را بالا و پایین می‌کنند که ببینند سنگین شد یا نه» و این راست است: همین‌قدر کم‌صبریم؛ اگر نه همه، بیشترمان. دار دار تدریج است، و کمتر دری یکبارگی‌ باز می‌شود.
آدم عاقل روی هوا معامله نمی‌کند. حیفِ نقدِ عمر است که کسی بدهد بالای پرنده‌ای نشسته بر بالای درخت. پس باطل نمی‌توان و نباید نشست. خوشا راه بادیه.