• بهتر است نویسندگان توانا بدون نگرانی دربارۀ سهوهای احتمالی، راحت و روان بنویسند و برطرف‌کردن اشتباهات را بگذارند برای ویراستارها که وظیفه‌شان نه لذت‌بردن از متن که خواندن آن به‌شیوۀ ملانقطی است. به‌نظر من این را هم می‌توان نوعی تقسیم کار میان نویسنده و ویراستار دانست.
• اعراب‌گذاری نابجا دست‌کم‌گرفتن خواننده و موجب اتلاف وقت در خواندن است.
• بعضی نویسندگان عادت دارند این‌طور بنویسند: «آثاری چون مسجد، مقبره، آب‌انبار، گنبد و نظایر آن‌ها جزو آثار ملی به حساب می‌آیند.» «چون» و «نظایر آن‌ها» در کنار هم حشو است. اگر بخواهیم «نظایر آن‌ها» را به کار ببریم، نباید «چون» را بیاوریم: «مسجد، مقبره، آب‌انبار، گنبد و نظایر آن‌ها جزو آثار ملی به حساب می‌آیند.»
نکته‌های ویرایش، علی صلح‌جو