سورۀ حمد، آیۀ پنجم: إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

پرسش۵: چرا خداوند متعال نفرمود: «نَعبُدُكَ وَنَستَعينُكَ»؟ مگر نه اینکه در سخنِ رسا باید ایجاز را رعایت کرد؟
پاسخ: مقدم‌داشتنِ منصوبات (در اینجا مفعول‌به) بر فعل دلالت بر حصر می‌کند که در این آیه یعنی منحصردانستن پرستش و یاری‌جویی به خداوند متعال و نه کسی جز او. برعکس، اگر گفته می‌شد: «نَعبُدُكَ وَنَستَعينُكَ»، مشارکت در این دو امر را منتفی نمی‌ساخت.

متن اصلی: مراجعات قرآنية، ص۱۳


یادداشت‌های مشابه