دیروز بالاخره موضوع تحقیقِ جایگزین سربازی مشخص شد. خودمانی‌اش می‌شود این: «حقوق مالکیت فکری در ج.ا.ایران؛ چیستی، چرایی و چگونگی». ماهیت تحقیق، پیش و بیش از اینکه حقوقی باشد، سیاست‌گذارانه است و در لایه‌های عمیق‌تر، رنگ‌وبویی فلسفی می‌گیرد. استادراهنمای اهل‌دقت و خوش‌فکری دارم که مسائل را خیلی خوب، تبیین فلسفی می‌کند. تقریباً یک ماهی است که دارم دربارۀ این موضوع می‌خوانم و فکر و گفت‌وگو می‌کنم.

شاید به‌فراخور، گزارش‌هایی از این تحقیق را در اینجا منتشر کردم. این را هم بگویم که هدف اولیه‌ام روشن‌شدن موضوع برای خودم است. دوست دارم یک بار هم که شده، مبانی نظری این موضوع را بخوانم و در حد توانم با آن‌ها کلنجار بروم تا ببینم نهایتاً به چه نتیجه‌ای می‌رسم. دوست دارم به هر نتیجه‌ای که رسیدم، از آن به‌بعد، در عمل، به آن پایبند باشم؛ حتی اگر آن نتیجه، نوعی لغو مالکیت بود. پیداست که با علاقه‌ام به گردش آزاد دانسته‌ها و دیگر فراورده‌های فکری بشر، پرهیز از سوگیری در این تحقیق، شاید سخت‌ترین بخش در اجرای آن باشد.

ازاین‌گذشته، دغدغه‌مندم که مبادا این تحقیق، بشود یکی دیگر از آن تحقیقاتی که در آن قفسه، گوشۀ پژوهشکده چیده بودند: جلد ضخیم طوسی، حروف زرکوب و هرچه کلفت‌تر بهتر. می‌دانم که بستگی به خودم دارد. دوستی هم ابراز آمادگی کرده برای کمک. شاید با کمک هم نگذاریم این‌طور شود. کار صوری کافی است. باور کنیم کافی است.