داشتم برای وبلاگی نظر می‌گذاشتم. (بله، وبلاگ نمرده و عده‌ای هنوز در این رسانه می‌نویسند و عده‌ای می‌خوانند و نظر می‌دهند!) «ارسال» را که زدم، تازه یادم افتاد چیزی را جا انداخته‌ام. ناخودآگاه ذهنم به‌سراغ تلگرام رفت. چند وقتی هست که این پیام‌رسان امکان ویرایش پیام ارسال‌شده را به امکانات خودش اضافه کرده است. این اتفاق خوبی است؛ چون اجازه می‌دهد اشتباهاتمان را درست کنیم و قبل از اینکه دیر بشود، جلوی دیده‌شدنشان را بگیریم. (لابد هرکس به‌اندازهٔ اشتباهاتش از اضافه‌شدن این امکان راضی است!) چه مثل منِ ویراستار، به غلط‌های املایی‌ حساس باشیم و چه با دیدن کم‌وکسری در نوشته‌‌مان بخواهیم آن را جبران کنیم، حالا مسیر باز است. گذشته‌ازاین، گاهی هم پیش می‌آید که کار از تصحیح و تکمیل می‌گذرد و باید متن را به‌کل تغییر بدهیم. باز هم دستمان باز است و این تغییرات محدودیتی ندارد. (مثل وقت‌هایی که کل متن را برمی‌داریم و جایش سه‌نقطه یا شکلک می‌گذاریم. نه؟) این وسط تنها اتفاقی که می‌افتد این است که تلگرام به همه می‌گوید که پیاممان را تغییر داده‌ایم، که خب بگوید. مهم این است که مخاطب‌های پیاممان آخرین ویرایش را می‌بینند. آن «edited» کم‌رنگ که به جایی برنمی‌خورد.