با استقرایی نه‌چندان ناقص، می‌شود گفت هر پیشرفت ماندگاری در جهان، زاییدۀ پایبندی به اصل تدریج است. اما پافشاری بر این رشد مورچه‌وارِ مستمر، فرسایندۀ ذهن است و تن‌دادن به آن به این سادگی نیست. تحمل این روند کُند زمانی مشکل‌تر می‌شود که راه‌پیموده‌ها را می‌بینی و می‌نشینی به مقایسۀ خودت با آن‌ها. چه عادت بد و عقل‌‌گریزانه‌ای است این مقایسه‌کردن. اگر نه همیشه، حداقل خیلی وقت‌ها چنین است. رهزن است، رهزن.