راستش مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام: بهتر است به‌جای تلاش برای کتاب‌خوان‌کردن مردم، رفتار کتاب‌خوان‌هایمان را آسیب‌شناسی و آسیب‌زدایی کنیم. انگار این کار اولویت و تأثیر بیشتری هم دارد. ایده‌هایی برای تأمل در این رابطه:

یک. بارها در کتابخانه‌های مختلف دیده‌ام که اساساً حفظ سکوت برای افراد اهمیت چندانی ندارد. گذشته از صحبت‌کردن با صدای بلند یا آهسته، به‌وفور صدای زنگ‌‌زدن گوشی‌ها را شنیده‌ام و بارها شاهد مکالمه با تلفن همراه در کتابخانه بوده‌ام. متأسفانه باز هم زیاد دیده‌ام که همین رفتارها از کتاب‌داران محترم هم سرمی‌زند که واقعاً ناامیدکننده است.